Djingliya

Hey bloggers,

In het weekend na de tweede projectweek zijn we bij soeur Lea geweest. Soeur Lea woont op 20 km van Mokolo. Met de mototaxi ben je er op een halfuurtje en dat is een zeer mooi halfuurtje. De bergen zijn werkelijk prachtig en de wind op de taxi koelt af. Dat is dus even genieten. Eens in Djingliya werden we onthaald door soeur Lea, soeur Odette en soeur Reina. Soeur Odette is van Congo en soeur Reina van Guatemala. Ze hadden voor ons een slaatje gemaakt met lekker groentjes, brood, boter, choco, confituur … Ik heb echt gesmuld, het was heel lang geleden dat ik nog eens een gevulde tafel zag. We hebben het goed in ons gezin en ze doen hun uiterste best, maar er zijn grote verschillen. Je eet steeds uit één bord en 3 maal per dag hetzelfde. Alles went, maar je bent nadien snel verwend. Het was een heel gezellige avond, we konden wat bijpraten en eens goed lachen. De tweede dag in Djingliya zijn we de omgeving gaan verkennen. Het was een prachtige wandeling maar net iets te warm. We keerden pas terug rond de middag en dat hadden we wat onderschat. Het was wel adembenemend. Heel de weg volgden tientallen straatkinderen ons en wouden ze graag met ons op de foto. Wij leerden hen een beetje nederlands en zij ons mafa. Ze kunnen nu al heel flink zeggen: “Jeroen is zot”, “Annelies krullenkop” en zelfs “de kat krabt de krollen van de trap” lukt goed. Als zij ons iets in het mafa lieten zeggen, stopten ze niet meer met lachten. Je hebt dan een echt een toeristengevoel, terwijl je dat helemaal niet wilt zijn. Maar ondertussen kunnen we dat al beter van ons afzetten en genieten we van onze vrije tijd. Het is ook echt een vrij gevoel. In de week in je gezin ben je beperkt, je kan niet steeds doen en laten waar je zin in hebt. Dat is helemaal niet erg maar je voelt wel dat wij kunnen genieten van wat vrijheid. Dat is ook wat soeur Lea ons wou geven, omdat ze ondertussen al goed weet dat je in een gastgezin soms een beklemmend gevoel hebt. Dat naast de zeer mooie ervaringen, vriendschappen, interessante babbels en liefde van de kinderen … In de middag zijn we het gezondheidscentrum in Nguetchewe gaan bezoeken. Dit is opgericht met de steun van de provincie West-Vlaanderen, vanwaar soeur Lea afkomstig is. Zij heeft jaren lesgegeven in de normaalschool zoals dat toen heette. Het gezondheidscentrum is gloednieuw en zit prachtig in elkaar. We konden er ons zelfs even wegen. Ik weeg nog evenveel als toen ik vertrok. In het gezondheidscentrum zie je soms wel wat. Er was een kindje waarvan de rug helemaal verbrand was en dat gaf geen kick. Vele kinderen zijn hier echt sterk. Na dit bezoek zijn we naar de paroisse geweest waar soeur Lea vroeger verbleef. Daar zit ook een zuster die net zoals soeur Odette lesgeeft in Kameroen. Het is heel mooi om te zien dat zij meer gemotiveerd zijn als vele leerkrachten hier ondanks dat zij hetzelfde loon hebben. Zij zijn meer begaan met de kinderen en hun toekomst. Op zondag hebben we de mis ter plaatste bijgewoond en zijn we teruggekeerd naar Mokolo.